روايت سوم : خطيب بغدادى در تاريخ خود مىنويسد : حسن روايت مىكند كه پيكر مطهر امام على ( ع ) در صندوقى قرار داده شد . سپس كافور زيادى به آن زده شد و روى شترى گذاشته شد تا ايشان را به مدينه ببرند . هنگامى كه به سرزمين طى رسيدند ، شتر را گم كردند . قبيله طى آن را گرفتند و تصور كردند كه در آن صندوق پول و دارايى است . هنگامى كه چيزى را كه درون صندوق بود ، ديدند ، ترسيدند كه بابت آن بازخواست شوند . ازاين‌رو صندوق را با محتوياتش دفن كردند . شتر را سر بريدند و خوردند . « 1 » اين روايت از روايت مسعودى كه ذكر آن گذشت ، فاصله‌اى نداشته و با آن تفاوت ندارد كه مىگويد : « عده‌اى معتقدند كه پيكر مطهر امام على ( ع ) در تابوتى قرار داده شد و روى يك شتر گذاشته شد . شتر مذكور رم كرد و از سرزمين طى سر درآورد » . ابن‌كثير نيز اين روايت بغدادى را بدون توضيح و تفسير ، ذكر كرده است . « 2 » همچنين ذهبى ، در صفحه 651 از عهد خود ، آن را روايت نموده است . « حسنى » كه راوى روايت خطيب بغدادى است ، همان « حسن بن شعيب فروى » در روايت ذهبى است . براى رد كردن روايت‌هاى انتقال پيكر مطهر امام على ( ع ) و قبول نكردن آنها ، آنچه ابن‌كثير در روايت‌هاى خود درباره قبر امام على ( ع ) ، در كتاب « البداية و النهاية » ، آورده است ، كافى است . ابن‌كثير مىگويد : كسى كه مىگويد جسد مبارك امام على ( ع ) روى شترى گذاشته شد و آن شتر او را به جايى برد كه كسى نمىداند كجا بوده است ، دچار اشتباه شده است و مسئوليت داستانى را برعهده گرفته است كه هيچ آگاهى از آن ندارد . نه شرع و نه عقل ، آن را جايز نمىداند . « 3 »

--> ( 1 ) . تاريخ بغداد ، ج 1 ، ص 138 . ( 2 ) . البداية و النهاية ، ج 5 ، صص 440 و 441 . ( 3 ) . ر . ك : همان ، ج 5 ، ص 441 .